Jak pies widzi świat?

Idź o zmierzchu obok psa, a poznasz świat, który on odczytuje zupełnie inaczej. Jego siatkówka rezygnuje z drobnych szczegółów i pełnej palety barw na rzecz czegoś, co naprawdę przyda się myśliwemu i towarzyszowi: szerokiego, spragnionego ruchu obrazu, który ożywa przy słabym świetle. Czerwienie i zielenie bledną w mętne żółcie, ale rzucona piłka albo umykająca wiewiórka od razu rzucają się w oczy. Widzi błękity i żółcie; nie odróżnia czerwieni od zieleni (obie wydają się żółtoszare). Czerwoną piłkę na trawie znajduje węchem i po ruchu, a nie po kolorze.

Widzi błękity i żółcie; nie odróżnia czerwieni od zieleni (obie wydają się żółtoszare). Czerwoną piłkę na trawie znajduje węchem i po ruchu, a nie po kolorze. Dichromatyczne (2 typy czopków) + siatkówka bogata w pręciki

Jego oczy rozróżniają około 12 cykli na stopień (20/75), podczas gdy człowiek osiąga około 60 cpd (20/20). Jego pole widzenia obejmuje około 245°.

Jego oczy rozróżniają około 12 cykli na stopień wobec twoich 60, więc twarz musi być mniej więcej 5 razy bliżej, żeby dostrzegł szczegół, który widzisz ty. Twoja sylwetka i ruch docierają wyraźnie; wyraz twarzy już nie.

Tapetum lucidum + siatkówka zdominowana przez pręciki: potrzebuje około jednej czwartej światła, którego potrzebuje człowiek.

Doskonałe wykrywanie ruchu. Dobre widzenie w słabym świetle. Szerokie pole panoramiczne. Oczy psa odświeżają obraz szybciej niż nasze, na tyle szybko, że stary telewizor kineskopowy wydawał się psu bardziej migoczącym pokazem slajdów niż płynnym ruchem. To także powód, dla którego twoje najszybsze gesty ręką nigdy nie zaskoczą psa.

Ostrość widzenia psa sięga około 20/75, znacznie poniżej twojego 20/20, a pracuje on na dwóch barwach podstawowych zamiast trzech. To, co traci na ostrości, odzyskuje po zmroku: wystarcza mu ćwiartka twojego światła, w polu widzenia obejmującym 245 stopni.