سگ جهان را چگونه می‌بیند؟

هنگام غروب کنار سگی قدم بزنید و در جهانی شریک می‌شوید که او آن را بسیار متفاوت می‌خواند. شبکیهٔ چشمش جزئیات ریز و طیف کامل رنگ‌ها را رها می‌کند تا چیزی به دست آورد که یک شکارچی و همدم واقعاً به کارش می‌آید: نمایی گسترده و تشنهٔ حرکت که در نور کم جان می‌گیرد. قرمزها و سبزها در زردهای گل‌آلود محو می‌شوند، اما توپی پرتاب‌شده یا جهش یک سنجاب در یک آن به چشم می‌آید. آبی و زرد را می‌بیند؛ قرمز را از سبز تشخیص نمی‌دهد (هر دو خاکستری مایل به زرد به نظر می‌رسند). توپ قرمز روی چمن را با بویایی و حرکت پیدا می‌کند، نه با رنگ.

آبی و زرد را می‌بیند؛ قرمز را از سبز تشخیص نمی‌دهد (هر دو خاکستری مایل به زرد به نظر می‌رسند). توپ قرمز روی چمن را با بویایی و حرکت پیدا می‌کند، نه با رنگ. دورنگ‌بین (۲ نوع مخروط) + شبکیه غنی از یاخته‌های استوانه‌ای

چشمانش حدود 12 چرخه در درجه (20/75) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 245° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 12 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 5 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

تاپتوم لوسیدوم + شبکیه‌ای که یاخته‌های استوانه‌ای بر آن غالب‌اند: به حدود یک‌چهارم نوری که انسان نیاز دارد احتیاج دارد.

تشخیص عالی حرکت. دید خوب در نور کم. میدان دید گسترده و پانورامیک. چشمان سگ صحنه را سریع‌تر از ما تازه می‌کنند، آن‌قدر سریع که یک تلویزیون قدیمی لامپی برایش بیشتر شبیه اسلایدشویی چشمک‌زن بود تا حرکتی روان. به همین دلیل هم سریع‌ترین اشاره‌های دست شما هیچ‌گاه سگ را غافلگیر نمی‌کند.

جزئیات ریز سگ نزدیک ۲۰/۷۵ است، بسیار کمتر از ۲۰/۲۰ شما، و او به‌جای سه رنگ اصلی با دو رنگ کار می‌کند. آنچه در تیزی از دست می‌دهد، پس از تاریکی بازپس می‌گیرد: یک‌چهارم نور شما برایش کافی است، در سراسر نمایی ۲۴۵ درجه‌ای.