สุนัขมองเห็นโลกอย่างไร?

ลองเดินเคียงข้างสุนัขในยามพลบค่ำ แล้วคุณจะได้แบ่งปันโลกใบเดียวกันที่มันรับรู้ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง จอตาของมันยอมทิ้งรายละเอียดคมชัดและจานสีที่ครบถ้วนไป เพื่อแลกกับสิ่งที่นักล่าและเพื่อนคู่ใจใช้ได้จริง นั่นคือมุมมองกว้างที่กระหายการเคลื่อนไหวและมีชีวิตชีวาในแสงสลัว สีแดงและเขียวจางหายกลายเป็นสีเหลืองขุ่น แต่ลูกบอลที่ถูกโยนหรือกระรอกที่วิ่งพรวดกลับสะดุดตาขึ้นมาทันที เห็นสีน้ำเงินและเหลือง แยกแดงกับเขียวไม่ออก (ทั้งคู่ดูเป็นสีเทาอมเหลือง) หาลูกบอลสีแดงบนหญ้าได้ด้วยการดมกลิ่นและการเคลื่อนไหว ไม่ใช่ด้วยสี

เห็นสีน้ำเงินและเหลือง แยกแดงกับเขียวไม่ออก (ทั้งคู่ดูเป็นสีเทาอมเหลือง) หาลูกบอลสีแดงบนหญ้าได้ด้วยการดมกลิ่นและการเคลื่อนไหว ไม่ใช่ด้วยสี ทวิรงค์ (เซลล์รูปกรวย 2 ชนิด) + จอตาที่มีเซลล์รูปแท่งมาก

ดวงตาของมันแยกแยะได้ราว 12 รอบต่อองศา (20/75) ขณะที่มนุษย์ทำได้ราว 60 cpd (20/20) ขอบเขตการมองเห็นของมันครอบคลุมราว 245°

ตาของมันแยกได้ราว 12 รอบต่อองศา ขณะที่คุณได้ 60 ดังนั้นใบหน้าต้องเข้าใกล้ราว 5 เท่าจึงจะเห็นรายละเอียดเท่าที่คุณเห็น รูปร่างและการเคลื่อนไหวของคุณมาถึงชัดเจน แต่สีหน้าไม่

ทาพีตัม ลูซิดัม + จอตาที่มีเซลล์รูปแท่งเป็นหลัก: ต้องการแสงประมาณหนึ่งในสี่ของที่มนุษย์ต้องการ

ตรวจจับการเคลื่อนไหวยอดเยี่ยม. มองเห็นในที่แสงน้อยได้ดี. สนามภาพกว้างแบบพาโนรามา. ดวงตาของสุนัขรีเฟรชภาพได้เร็วกว่าของเรา เร็วพอที่โทรทัศน์จอ CRT รุ่นเก่าจะดูเหมือนสไลด์โชว์ที่กะพริบไปมามากกว่าจะเป็นภาพเคลื่อนไหวลื่นไหลในสายตามัน และนั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมสัญญาณมือที่เร็วที่สุดของคุณจึงไม่เคยทำให้สุนัขตั้งตัวไม่ทัน

ความคมชัดของรายละเอียดในสุนัขอยู่ราว 20/75 ซึ่งด้อยกว่า 20/20 ของคุณอยู่มาก และมันทำงานด้วยแม่สีหลักสองสีแทนที่จะเป็นสาม สิ่งที่มันสูญเสียไปในด้านความคมชัด มันได้กลับคืนมาในความมืด แสงเพียงหนึ่งในสี่ของที่คุณต้องการก็เพียงพอแล้ว ครอบคลุมมุมมองกว้างถึง 245 องศา