Hoe ziet een honingbij de wereld?

Een honingbij leest een bloem eerder als een landingskaart dan als een plaatje. Haar wereld is opgebouwd uit ultraviolet, blauw en groen, zonder enige roodreceptor, dus een rode klaproos oogt bijna zwart. Veel bleke bloesems tonen daarentegen oplichtende ultraviolette schietschijven die de bij recht naar de nectar sturen. Het beeld is grof, maar het is precies het beeld dat een verzamelaar nodig heeft. UV-blauw-groen kleurenzicht. Rood lijkt donker of zwart; bloemen onthullen verborgen UV-doelen.

UV-blauw-groen kleurenzicht. Rood lijkt donker of zwart; bloemen onthullen verborgen UV-doelen. Naar UV verschoven trichromatisch (geen roodreceptor), samengestelde ogen

Zijn ogen onderscheiden ongeveer 0.9 cycli per graad (20/1300), terwijl een mens rond de 60 cpd (20/20) komt. Zijn gezichtsveld beslaat ongeveer 280°.

Zijn ogen onderscheiden ongeveer 0.9 cycli per graad tegenover jouw 60, dus een gezicht moet zo'n 67 keer dichterbij zijn voordat het het detail ziet dat jij ziet. Je silhouet en je beweging komen helder aan; je gezichtsuitdrukking niet.

Overdag actief; slecht bij weinig licht.

Ziet nectargidsen in ultraviolet. Roodblind. Flikkerfusie ~200 Hz: ziet snelle beweging in slow motion. Veel bloemen dragen ultraviolette nectargidsen die voor ons onzichtbaar zijn: verborgen schietschijven en landingsbaanstrepen die bestuivers naar de beloning wijzen. Het is een privégesprek tussen plant en bij, gevoerd in een kleur die wij niet kunnen zien.

Het ruimtelijke detail van een bij, rond 20/1300, is veel grover dan jouw 20/20, en ze is blind voor rood. In ruil daarvoor ziet ze ultraviolet dat jij niet kunt, en haar ogen verversen zo snel, bijna 200 keer per seconde, dat beweging die jij als een waas leest, voor de bij helder uitgesmeerd wordt.