زنبور عسل جهان را چگونه می‌بیند؟

زنبور عسل یک گل را بیشتر مانند نقشهٔ فرود می‌خواند تا یک تصویر. جهانش از فرابنفش، آبی و سبز ساخته شده، بی‌هیچ گیرندهٔ قرمز، پس یک شقایق قرمز تقریباً سیاه به نظر می‌رسد. در مقابل، بسیاری شکوفه‌های کم‌رنگ هدف‌های فرابنفش درخشانی آشکار می‌کنند که زنبور را یک‌راست به شهد راهنمایی می‌کنند. تصویر درشت‌دانه است، اما دقیقاً همان تصویری است که یک خوراک‌جو نیاز دارد. دید رنگی UV-آبی-سبز. قرمز تیره یا سیاه به نظر می‌رسد؛ گل‌ها هدف‌های پنهان UV را آشکار می‌کنند.

دید رنگی UV-آبی-سبز. قرمز تیره یا سیاه به نظر می‌رسد؛ گل‌ها هدف‌های پنهان UV را آشکار می‌کنند. سه‌رنگ‌بینِ جابه‌جا‌شده به UV (بدون گیرنده قرمز)، چشمان مرکب

چشمانش حدود 0.9 چرخه در درجه (20/1300) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 280° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 0.9 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 67 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

روزفعال؛ در نور کم ضعیف است.

راهنماهای شهد را در فرابنفش می‌بیند. نسبت به قرمز کور است. نرخ ادغام سوسو ~۲۰۰ هرتز: حرکت سریع را آهسته می‌بیند. بسیاری گل‌ها راهنماهای شهدِ فرابنفش نامرئی برای ما بر تن دارند: هدف‌های پنهان و خط‌های باندِ فرودی که گرده‌افشان‌ها را به‌سوی پاداش نشانه می‌روند. این گفت‌وگویی خصوصی میان گیاه و زنبور است، به رنگی که ما نمی‌توانیم ببینیم.

جزئیات مکانی زنبور، حدود ۲۰/۱۳۰۰، بسیار درشت‌تر از ۲۰/۲۰ شماست و او به قرمز نابیناست. در عوض فرابنفشی می‌بیند که شما نمی‌بینید، و چشمانش چنان سریع تازه می‌شوند، نزدیک ۲۰۰ بار در ثانیه، که حرکتی که شما تار می‌خوانید برای زنبور به‌روشنی پخش می‌شود.