Jak gekon widzi świat?

Nocny gekon dokonuje wyczynu, jakiemu ludzkie oczy nie potrafią sprostać: widzi pełnię barw w tym, co dla nas jest niemal całkowitą ciemnością. Tam, gdzie widzenie barw u człowieka poddaje się o zmierzchu i świat szarzeje, gekon utrzymuje swoje błękity, zielenie i ultrafiolet w słabym świetle księżyca. Jego oczy są w istocie przebudowane z przekonstruowanych czopków dziennych, nastrojonych na noc. Zachowuje widzenie barw przy poziomach światła, przy których ludzie są ślepi na barwy; rozróżnia kolory w słabym świetle księżyca.

Zachowuje widzenie barw przy poziomach światła, przy których ludzie są ślepi na barwy; rozróżnia kolory w słabym świetle księżyca. Widzenie nocne oparte na czopkach (utracił pręciki i zaadaptował czopki), zdolne widzieć UV

Jego oczy rozróżniają około 7 cykli na stopień (20/170), podczas gdy człowiek osiąga około 60 cpd (20/20). Jego pole widzenia obejmuje około 300°.

Jego oczy rozróżniają około 7 cykli na stopień wobec twoich 60, więc twarz musi być mniej więcej 9 razy bliżej, żeby dostrzegł szczegół, który widzisz ty. Twoja sylwetka i ruch docierają wyraźnie; wyraz twarzy już nie.

Jego widzenie barw jest około 350 razy czulsze na światło niż ludzkie w nocy.

Widzenie barw niemal w ciemności. Duże, nieruchome źrenice z optyką wieloogniskową. Czuły na UV. Według niektórych szacunków gekon potrafi rozróżniać kolory w świetle około 350 razy słabszym niż punkt, w którym ludzkie widzenie barw się wyłącza. To wystarczy, by odróżnić niebieski kwiat od szarego pod ledwie skrawkiem księżyca.

Dzienna ostrość gekona, około 20/170, ustępuje twojemu 20/20. Przy świetle księżyca, gdzie ty rozróżniasz tylko szare kształty, on wciąż widzi w kolorze, a w dodatku sięga w nadfiolet.