مارمولک جکو جهان را چگونه می‌بیند؟

مارمولک جکوی شب‌زی کاری می‌کند که چشم انسان از پس آن برنمی‌آید: در آنچه برای ما تقریباً تاریکی مطلق است رنگ کامل می‌بیند. جایی که دید رنگی انسان در غروب ترک می‌کند و جهان خاکستری می‌شود، جکو آبی‌ها، سبزها و فرابنفشش را زیر مهتابِ کم‌سو روشن نگه می‌دارد. چشمانش در اصل از مخروط‌های روزانهٔ بازمهندسی‌شده از نو ساخته شده‌اند، تنظیم‌شده برای شب. دید رنگی را در سطوح نوری که انسان‌ها نسبت به رنگ کورند حفظ می‌کند؛ رنگ‌ها را در نور کم‌فروغ مهتاب تشخیص می‌دهد.

دید رنگی را در سطوح نوری که انسان‌ها نسبت به رنگ کورند حفظ می‌کند؛ رنگ‌ها را در نور کم‌فروغ مهتاب تشخیص می‌دهد. دید شبانه مبتنی بر مخروط (یاخته‌های استوانه‌ای را از دست داده و مخروط‌ها را بازسازگار کرده)، توانا در دیدن UV

چشمانش حدود 7 چرخه در درجه (20/170) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 300° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 7 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 9 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

دید رنگی‌اش شب‌ها حدود ۳۵۰ برابر حساس‌تر به نور از دید انسان است.

دید رنگی تقریباً در تاریکی. مردمک‌های بزرگ و ثابت با اپتیک چندکانونی. حساس به UV. بنا بر برخی برآوردها جکو می‌تواند رنگ‌ها را در نوری حدود ۳۵۰ برابر کم‌سوتر از نقطه‌ای که دید رنگی انسان خاموش می‌شود تشخیص دهد. این کافی است تا گل آبی را از خاکستری زیر تنها باریکه‌ای از ماه بازشناسد.

تیزی روزانهٔ جکو، حدود ۲۰/۱۷۰، از ۲۰/۲۰ شما کمتر است. زیر مهتاب، جایی که شما تنها شکل‌های خاکستری را تشخیص می‌دهید، او هنوز رنگی می‌بیند، و افزون بر آن به فرابنفش نیز می‌رسد.