جغد جهان را چگونه می‌بیند؟

جغد رنگ را با نور معاوضه می‌کند. چشمان عظیمش انباشته از گیرنده‌های کم‌نورند، که او را به یکی از بهترین شب‌شکارچیانِ زنده بدل می‌کند، هرچند تاریکی را تقریباً به سیاه‌وسفید درمی‌آورند. آن چشمان لوله‌های ثابتی هستند که نمی‌توانند در حدقه بچرخند، و دقیقاً به همین دلیل است که جغد به‌جای آن کل سرش را می‌چرخاند، و آن هم به‌طرزی چشمگیر. رنگ بسیار اندک؛ به‌طور کامل برای تشخیص نور و حرکت در شب بهینه شده.

رنگ بسیار اندک؛ به‌طور کامل برای تشخیص نور و حرکت در شب بهینه شده. غالب با یاخته‌های استوانه‌ای و کم‌مخروط (تقریباً تک‌رنگ‌بین در شب)

چشمانش حدود 7 چرخه در درجه (20/150 (est.)) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 110° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 7 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 9 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

از بهترین‌ها در میان هر جانور: می‌تواند در نور ستارگان شکار کند.

چشمان لوله‌ای که نمی‌توانند بچرخند (سر را تا ۲۷۰° می‌چرخاند). رو به جلو برای محاسبه فاصله. حساسیت استثنایی در نور کم. جغد می‌تواند سرش را حدود ۲۷۰ درجه بچرخاند تا چشمان بی‌حرکت و لوله‌مانندش را نشانه رود؛ استخوان‌ها و رگ‌های خونی ویژه در گردنش جریان خون را برقرار نگه می‌دارند حتی وقتی تقریباً درست پشت خود را می‌نگرد.

جغد بسیار کمتر از شما رنگ می‌بیند، و در میدانی باریک‌تر. در نزدیک‌تاریکی بینایی شما را بسیار پشت سر می‌گذارد و طعمه را زیر نور ستارگان تشخیص می‌دهد، جایی که شما در عمل نابینا خواهید بود.