Πώς βλέπει τον κόσμο την κουκουβάγια;

Μια κουκουβάγια ανταλλάσσει το χρώμα με το φως. Τα τεράστια μάτια της είναι γεμάτα υποδοχείς αμυδρού φωτός, πράγμα που την κάνει έναν από τους καλύτερους νυχτερινούς κυνηγούς που υπάρχουν, αν και αποδίδουν το σκοτάδι σχεδόν σε ασπρόμαυρο. Εκείνα τα μάτια είναι σταθεροί σωλήνες που δεν μπορούν να στρέφονται μέσα στις κόγχες τους, ακριβώς γι' αυτό μια κουκουβάγια στρέφει ολόκληρο το κεφάλι της, και μάλιστα τόσο αξιοσημείωτα μακριά. Πολύ λίγο χρώμα· εντελώς βελτιστοποιημένη για την ανίχνευση φωτός και κίνησης τη νύχτα.

Πολύ λίγο χρώμα· εντελώς βελτιστοποιημένη για την ανίχνευση φωτός και κίνησης τη νύχτα. Με κυριαρχία ραβδίων και φτωχή σε κωνία (σχεδόν μονοχρωματική τη νύχτα)

Τα μάτια του διακρίνουν περίπου 7 κύκλους ανά μοίρα (20/150 (est.)), ενώ ο άνθρωπος φτάνει γύρω στους 60 cpd (20/20). Το οπτικό του πεδίο καλύπτει περίπου 110°.

Τα μάτια του διακρίνουν περίπου 7 κύκλους ανά μοίρα έναντι των δικών σου 60, οπότε ένα πρόσωπο πρέπει να είναι περίπου 9 φορές πιο κοντά για να πιάσει τη λεπτομέρεια που βλέπεις εσύ. Το περίγραμμα και η κίνησή σου φτάνουν καθαρά· η έκφρασή σου όχι.

Από τις καλύτερες κάθε ζώου: μπορεί να κυνηγά στο φως των άστρων.

Σωληνοειδή μάτια που δεν μπορούν να στραφούν (στρέφει το κεφάλι έως 270°). Προσανατολισμένα προς τα εμπρός για τον υπολογισμό αποστάσεων. Εξαιρετική ευαισθησία με λίγο φως. Μια κουκουβάγια μπορεί να περιστρέψει το κεφάλι της περίπου 270 μοίρες για να στοχεύσει τα ακίνητα, σωληνωτά μάτια της· ειδικά οστά και αιμοφόρα αγγεία στον λαιμό της κρατούν το αίμα να ρέει ακόμη κι όταν κοιτάζει σχεδόν κατευθείαν πίσω της.

Μια κουκουβάγια βλέπει πολύ λιγότερο χρώμα από σένα, και σε ένα στενότερο πεδίο. Στο σχεδόν απόλυτο σκοτάδι αφήνει τη δική σου όραση πολύ πίσω, ξεχωρίζοντας το θήραμα με το φως των άστρων εκεί που εσύ θα ήσουν ουσιαστικά τυφλός.