هشت‌پا جهان را چگونه می‌بیند؟

این یکی از بهترین معماهای زیست‌شناسی است: هشت‌پا، استاد استتارِ رنگ‌عوض‌کن، تقریباً به‌یقین رنگ‌نابیناست. با تنها یک نوع گیرندهٔ نوری، باید در تئوری جهان را در سایه‌های خاکستری ببیند، و با این حال بی‌نقص با مرجان رنگین درمی‌آمیزد. ترفندش خواندن قطبش نور است، لایه‌ای پنهان از جهان بصری که ما به آن دسترسی نداریم. به معنای کلاسیک نسبت به رنگ کور است، اما به‌طور فوق‌العاده به نور قطبیده و به روشنایی و کنتراست حساس است. (نشانه‌هایی هست که از تاری رنگی برای استنتاج رنگ بهره می‌برد.)

به معنای کلاسیک نسبت به رنگ کور است، اما به‌طور فوق‌العاده به نور قطبیده و به روشنایی و کنتراست حساس است. (نشانه‌هایی هست که از تاری رنگی برای استنتاج رنگ بهره می‌برد.) تک‌رنگ‌بین (تنها یک نورگیرنده) + حساسیت به قطبش

چشمانش حدود 6 چرخه در درجه (20/130) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 320° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 6 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 10 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

دید کنتراست عالی در نور کم.

نور قطبیده را می‌بیند. پوست شاید نور را نیز حس کند. مردمک افقی افق را در فوکوس نگه می‌دارد. یک ایدهٔ جذاب می‌گوید هشت‌پا از شیوه‌ای که مردمک عجیب‌شکلش نور را به حاشیه‌های رنگی می‌گستراند بهره می‌برد و با خواندن آن تاری، فام را بی مخروط‌های رنگی واقعی استنباط می‌کند. این راه‌حلی زیرکانه برای داشتن تنها یک گیرنده خواهد بود.

هشت‌پا حدود ۲۰/۱۳۰ در برابر ۲۰/۲۰ شما می‌بیند و، به معنای معمول، هیچ رنگی نمی‌بیند. اما قطبش نور را آشکار می‌کند، کانالی کامل از اطلاعات که چشمان شما به‌سادگی دور می‌ریزند.