دلفین جهان را چگونه می‌بیند؟

چشمان دلفین در دو جهان کار می‌کنند، هم زیر آب و هم در هوا تیز می‌مانند، هرچند آن جهان را بی‌رنگ نقاشی می‌کنند. با نداشتن مخروط آبی، دلفین تنها در سایه‌های روشنایی می‌بیند، تنظیم‌شده برای آبی-سبز دریا. بخش بزرگی از «دیدن» او در حقیقت با صدا انجام می‌شود، پژواک‌یابی‌اش تصویری ترسیم می‌کند که بینایی تنها هرگز نمی‌توانست فراهم کند. عملاً نسبت به رنگ کور؛ جهان زیرآب را در تونالیته‌های روشنایی می‌بیند، با حساسیت به آبی-سبز آب.

عملاً نسبت به رنگ کور؛ جهان زیرآب را در تونالیته‌های روشنایی می‌بیند، با حساسیت به آبی-سبز آب. تک‌رنگ‌بینِ مخروطی (بدون مخروط آبی) + یاخته‌های استوانه‌ای

چشمانش حدود 8 چرخه در درجه (20/100) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 300° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 8 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 8 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

شبکیه غنی از یاخته‌های استوانه‌ای و تاپتوم لوسیدوم برای آب‌های عمیق و کم‌نور.

در آب و هوا خوب فوکوس می‌کند. پژواک‌یابی حس اصلی فاصله است. دو ناحیه شبکیه با تیزبینی بالا. دلفین می‌تواند هر بار یک نیمهٔ مغزش را بیاساید و چشم مقابل را باز و مراقب نگه دارد. پس حتی در خواب هم هرگز دیدن را به‌کلی متوقف نمی‌کند.

کاری که دلفین می‌تواند و شما نمی‌توانید این است که به یک اندازه در آب و هوا کانون کند؛ زیر سطح آب فرو روید و بینایی خودتان تار می‌شود. در جزئیات ساده حدود ۲۰/۱۰۰ در برابر ۲۰/۲۰ شما می‌بیند، و هیچ رنگی در برابر میلیون‌ها رنگ شما.