میگوی مانتیس جهان را چگونه می‌بیند؟

میگوی مانتیس شاید پیچیده‌ترین چشمان روی زمین را داشته باشد: تا شانزده رده گیرندهٔ نوری در برابر سه ردهٔ ما، به‌علاوهٔ توانایی دیدن نور قطبیده. نکتهٔ شگفت این است که او رنگ را ریزتر از ما نمی‌بیند. به‌جای آمیختن سیگنال‌های چند مخروط، آن‌گونه که مغز ما می‌کند، هر آشکارساز باندی باریک را می‌پیماید، و این به جانور اجازه می‌دهد رنگ‌ها را بی حساب و کتاب ذهنی سنگین به‌سرعت بازشناسد. بیشترین شمار انواع گیرنده در میان هر جانور شناخته‌شده، از UV عمیق تا قرمز دور، به‌علاوه قطبش خطی و دایره‌ای؛ اما تفکیک رنگش درشت است (سامانه‌ای که پویش می‌کند، نه مقایسه).

بیشترین شمار انواع گیرنده در میان هر جانور شناخته‌شده، از UV عمیق تا قرمز دور، به‌علاوه قطبش خطی و دایره‌ای؛ اما تفکیک رنگش درشت است (سامانه‌ای که پویش می‌کند، نه مقایسه). تا ۱۲-۱۶ نوع نورگیرنده + دید قطبش

چشمانش حدود 2 چرخه در درجه (20/600) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 300° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 2 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 30 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

ساکن آبسنگ‌ها؛ سازگار با آب‌های کم‌عمق و بسیار روشن.

UV و نور قطبیده دایره‌ای را می‌بیند. چشم‌ها جداگانه حرکت می‌کنند، هر یک با ژرفای سه‌چشمی. رنگ را به‌جای مقایسه پویش می‌کند. میگوهای مانتیس تنها جانورانی هستند که شناخته‌شده‌اند نور قطبیدهٔ دایره‌ای را آشکار می‌کنند، ویژگی‌ای که چشمان ما اصلاً نمی‌توانند ثبتش کنند. پژوهشگران گمان می‌برند از آن به‌عنوان کانالی خصوصی برای علامت‌دهی بهره می‌برند.

شما سیگنال سه مخروط را مقایسه می‌کنید تا میلیون‌ها فام بسازید. میگوی مانتیس تا شانزده نوع گیرنده دارد، از فرابنفش تا فروسرخِ دور، و با این حال، به‌طرز شگفت‌انگیزی، رنگ‌های مشابه را درشت‌تر از شما از هم تشخیص می‌دهد.