Jak renifer widzi świat?

Renifer widzi Arktykę w ultrafiolecie, a na polu bezkresnej bieli to zmienia wszystko. Śnieg jaskrawo odbija UV, podczas gdy porosty, futro i mocz je pochłaniają. Dla renifera odczytuje się to jako ciemne znaki rozsiane po świecącym krajobrazie, ujawniając pokarm i niebezpieczeństwo, które w oślepiającym blasku znikłyby naszym oczom. Dichromatyzm niebiesko-żółty rozszerzony aż do ultrafioletu: obiekty pochłaniające UV (drapieżniki, mocz, porosty) pojawiają się jako ciemne znaki na śniegu.

Dichromatyzm niebiesko-żółty rozszerzony aż do ultrafioletu: obiekty pochłaniające UV (drapieżniki, mocz, porosty) pojawiają się jako ciemne znaki na śniegu. Dichromatyczne z czułością na UV; tapetum lucidum zmieniające kolor zależnie od pory roku

Jego oczy rozróżniają około 6 cykli na stopień (20/100 (est.)), podczas gdy człowiek osiąga około 60 cpd (20/20). Jego pole widzenia obejmuje około 340°.

Jego oczy rozróżniają około 6 cykli na stopień wobec twoich 60, więc twarz musi być mniej więcej 10 razy bliżej, żeby dostrzegł szczegół, który widzisz ty. Twoja sylwetka i ruch docierają wyraźnie; wyraz twarzy już nie.

Zimą tapetum lucidum staje się niebieskie, rozprasza więcej światła i zwielokrotnia czułość około 1000-krotnie na potrzeby polarnej nocy.

Widzi ultrafiolet. Tapetum lucidum zmienia kolor zależnie od pory roku. Pole panoramiczne. Gdy nastaje długa polarna zima, lustrzana warstwa na dnie oka renifera przechodzi z letniego złota w zimowy błękit, rozpraszając wewnątrz oka więcej światła i zwiększając jego czułość w ciemności nawet tysiąckrotnie.

Renifer postrzega ultrafiolet, którego ty nie widzisz, co zamienia oślepiającą biel śniegu w czytelną, teksturowaną mapę. W samym szczególe biegnie blisko 20/100 do twojego 20/20 i widzi dwie barwy wobec twoich trzech.