گوزن شمالی جهان را چگونه می‌بیند؟

گوزن شمالی قطب شمال را در فرابنفش می‌بیند، و در دشتی از سفیدیِ بی‌پایان این همه‌چیز را دگرگون می‌کند. برف فرابنفش را به‌روشنی بازمی‌تاباند، در حالی که گلسنگ، خز و ادرار آن را جذب می‌کنند. برای گوزن شمالی این‌ها همچون نشانه‌های تیره‌ای پخش‌شده بر چشم‌اندازی درخشان خوانده می‌شوند و غذا و خطری را آشکار می‌کنند که در خیرگیِ سفیدی برای چشمان ما ناپدید می‌شد. دورنگ‌بینی آبی-زرد که تا فرابنفش گسترش یافته: اجسام جذب‌کننده UV (شکارچیان، ادرار، گلسنگ) همچون نشانه‌های تیره روی برف پدیدار می‌شوند.

دورنگ‌بینی آبی-زرد که تا فرابنفش گسترش یافته: اجسام جذب‌کننده UV (شکارچیان، ادرار، گلسنگ) همچون نشانه‌های تیره روی برف پدیدار می‌شوند. دورنگ‌بین با حساسیت به UV؛ تاپتوم لوسیدومی که بسته به فصل رنگ عوض می‌کند

چشمانش حدود 6 چرخه در درجه (20/100 (est.)) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 340° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 6 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 10 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

در زمستان تاپتوم لوسیدوم آبی می‌شود، نور بیشتری را پراکنده می‌کند و حساسیت را برای شب قطبی حدود ۱۰۰۰ برابر افزایش می‌دهد.

فرابنفش را می‌بیند. تاپتوم لوسیدوم بسته به فصل رنگ عوض می‌کند. میدان دید پانورامیک. با فرارسیدن زمستان بلند قطبی، لایهٔ آینه‌مانند پشت چشم گوزن شمالی از طلاییِ تابستان به آبیِ زمستان می‌گراید و نور بیشتری را درون چشم می‌پراکند و حساسیتش را در تاریکی تا هزار برابر افزایش می‌دهد.

او فرابنفشی را درک می‌کند که شما نمی‌بینید، و این سفیدی خیره‌کنندهٔ برف را به نقشه‌ای خوانا و بافت‌دار بدل می‌کند. در جزئیات ساده گوزن شمالی نزدیک ۲۰/۱۰۰ در برابر ۲۰/۲۰ شماست، و دو رنگ می‌بیند در برابر سه رنگ شما.