افعی گودالی جهان را چگونه می‌بیند؟

افعی گودالی با حسی شکار می‌کند که هیچ انسانی ندارد: گرما را همچون تصویر احساس می‌کند. دو گودال میان چشمان و سوراخ‌های بینی‌اش گرمای فروسرخی را که از بدن‌های زنده تابش می‌شود آشکار می‌کنند، و مغزش آن نقشهٔ گرمایی را روی صحنهٔ بصریِ معمولی و نسبتاً کم‌سویش می‌آمیزد. در شبی زغال‌سیاه، موشی گرم مانند چراغی بر زمین خنک می‌درخشد. دید رنگی مرئیِ متوسط، روی «تصویری» گرمایی از اجسام گرم روی‌هم‌نشسته: مرگبار برای شکار طعمه‌های خون‌گرم در تاریکی.

دید رنگی مرئیِ متوسط، روی «تصویری» گرمایی از اجسام گرم روی‌هم‌نشسته: مرگبار برای شکار طعمه‌های خون‌گرم در تاریکی. دید نور مرئی + اندام‌های حفره‌ای فروسرخ (گیرنده‌های گرمای TRPA1)

چشمانش حدود 3 چرخه در درجه (20/600 (visible)) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 300° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 3 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 20 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

اندام‌های حفره‌ای در تاریکی مطلق کار می‌کنند؛ بسیاری از مارها شب شکار می‌کنند.

گرمای بدن طعمه را تشخیص می‌دهد. گرما + نور را در یک ادراک واحد در هم می‌آمیزد. برخی گونه‌ها UV نزدیک را می‌بینند. اندام‌های گودالی چنان حساس‌اند که می‌توانند تغییری کسری از یک درجه را ثبت کنند، به‌اندازهٔ کافی برای اینکه افعی‌ای چشم‌بسته در تاریکی مطلق هدفی گرم را به‌درستی بزند. گرما، نه نور، نشانه‌گیری را انجام می‌دهد.

در نور معمولی بینایی افعی گودالی ضعیف است، شاید ۲۰/۶۰۰ در برابر ۲۰/۲۰ شما. آنچه می‌افزاید حسی گرمایی است که شما به‌کلی فاقد آنید و در عمل گرمای بدنی را می‌بیند که شما تنها می‌توانید روی پوستتان احساس کنید.