آفتاب‌پرست جهان را چگونه می‌بیند؟

آفتاب‌پرست دو چشم برجک‌مانندش را مستقل نشانه می‌رود و هر یک را می‌چرخاند تا تقریباً تمام دایرهٔ گِرد خود را بپوشاند و هم‌زمان دو سو را تماشا کند. وقتی روی حشره‌ای قفل می‌شود، فاصله را به شیوه‌ای می‌سنجد که هیچ جانور دیگری به‌درستی همتایش نیست: نه با مقایسهٔ دو چشم، بلکه با خواندن اینکه هر چشم به‌تنهایی چه‌قدر باید تیز کانون کند. دید فرابنفش و رنگِ صافی‌شده با قطره‌های روغنی را بیفزایید، و جهانش به‌راستی عجیب است. رنگ غنی به‌علاوه فرابنفش؛ از UV در ارتباط اجتماعی بهره می‌برد.

رنگ غنی به‌علاوه فرابنفش؛ از UV در ارتباط اجتماعی بهره می‌برد. شبیه به چهاررنگ‌بین، با حساسیت به UV و قطرات روغنی

چشمانش حدود 12 چرخه در درجه (20/50 (est.)) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 342° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 12 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 5 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

روزفعال.

چشم‌ها جداگانه حرکت و فوکوس می‌کنند (~۳۴۲° پوشش). فاصله را با فوکوس محاسبه می‌کند، نه با مقایسه دو چشم. فرابنفش را می‌بیند. آفتاب‌پرست از روی کانون یک چشم تنها درمی‌یابد طعمه چه‌قدر دور است، سپس زبانش را با دقتی حیرت‌آور شلیک می‌کند. این ترفندی برای فاصله‌یابی است که به هر چشم اجازه می‌دهد کاملاً به‌تنهایی کار کند.

برتری واقعی آفتاب‌پرست پوشش است: دو چشم مستقل که حدود ۳۴۲ درجه را جاروب می‌کنند در برابر میدان یگانهٔ رو به جلوی ۲۰۰ درجهٔ شما. در جزئیات ریز نزدیک ۲۰/۵۰ در برابر ۲۰/۲۰ شماست، و فرابنفشی فراتر از دامنهٔ شما می‌بیند.