پنگوئن جهان را چگونه می‌بیند؟

چشمان پنگوئن برای دریایی که در آن شکار می‌کند تنظیم شده‌اند، نه ساحلی که روی آن تلوتلو می‌خورد. حساسیت رنگی‌اش به‌سوی موج‌های آبی و بنفشی متمایل است که زیر آب دوام می‌آورند، در حالی که قرمز، نخستین رنگی که آب دریا می‌بلعد، به‌سختی ثبت می‌شود. هم در هوا و هم در آب تیز می‌بیند، زندگی دوگانه‌ای دشوار برای هر چشمی. متمایل به آبی-بنفش؛ قرمزها ضعیف‌اند. بهینه‌شده برای کنتراست در آب، جایی که نور قرمز در چند متر جذب می‌شود.

متمایل به آبی-بنفش؛ قرمزها ضعیف‌اند. بهینه‌شده برای کنتراست در آب، جایی که نور قرمز در چند متر جذب می‌شود. مخروط‌های جابه‌جا‌شده به آبی/بنفش (حساسیت کمتر به موج‌های بلند)

چشمانش حدود 8 چرخه در درجه (20/130 (est.)) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 240° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 8 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 8 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

خوب؛ در ژرفا و نور کم شکار می‌کند.

دید جابه‌جا‌شده به آبی/بنفش. تیز در هوا و در آب. حساسیت اندک به قرمز. نور قرمز در چند متر نخست آب دریا جذب می‌شود، پس چشمان پنگوئن به‌سادگی سرمایه‌گذاری‌شان بر دیدن قرمز را کاهش داده‌اند و به آبی‌ها و بنفش‌هایی که هنوز در ژرفا به آن می‌رسند گرایش یافته‌اند.

پنگوئن حدود ۲۰/۱۳۰ در برابر ۲۰/۲۰ شما می‌بیند، با رنگی متمایل به آبی و بنفش و قرمزهای ضعیف. زیر آب، جایی که دید شما بی ماسک به‌طرز ناامیدکننده‌ای تار می‌شود، بینایی او زلال می‌ماند.