خرگوش جهان را چگونه می‌بیند؟

خرگوش طعمه است و چشمانش حول یک اولویت واحد طراحی شده‌اند: هرگز غافلگیر نشو. این چشمان که بالا در دو سوی سر جای گرفته‌اند، تقریباً تمام دایره را در یک آن جاروب می‌کنند و جزئیات تیز و رنگ‌های غنی را با سامانه‌ای هشداردهنده معاوضه می‌کنند که کوچک‌ترین حرکت بالای سر یا پشت را می‌گیرد. سایهٔ یک شاهین مدت‌ها پیش از شکلش ثبت می‌شود. دید رنگی آبی-سبز محدود؛ احتمالاً قرمز را نمی‌بیند. رنگ در برابر حرکت در درجه دوم اهمیت است.

دید رنگی آبی-سبز محدود؛ احتمالاً قرمز را نمی‌بیند. رنگ در برابر حرکت در درجه دوم اهمیت است. دورنگ‌بین (۲ نوع مخروط)، غنی از یاخته‌های استوانه‌ای

چشمانش حدود 3 چرخه در درجه (20/540) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 340° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 3 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 20 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

گرگ‌ومیش‌فعال؛ چشمان بزرگش نور را در سپیده‌دم و شامگاه به‌خوبی گرد می‌آورند.

میدان دید تقریباً کامل ۳۶۰°. یک نقطه کور یگانه روی پوزه. دید هدایت‌شده با حرکت. دید سرتاسری خرگوش تنها یک نقطهٔ کور دارد، مخروطی کوچک درست جلوی بینی. به همین دلیل است که گاه به نظر می‌رسد او دنبال تکه‌ای غذا می‌گردد که درست زیر صورتش افتاده است.

شما از جزئیات ۲۰/۲۰ و سه رنگ در ۲۰۰ درجه بهره می‌برید؛ خرگوش با ۲۰/۵۴۰ نرم در دو رنگ سر می‌کند. در عوض او بر دایره‌ای تقریباً کامل ۳۴۰ درجه‌ای مراقبت می‌کند و چشمان بزرگش در سپیده‌دم و غروب نور را خوب جمع می‌کنند.