موش جهان را چگونه می‌بیند؟

جزئیات ریز برای موش تقریباً به‌کلی محو می‌شود، جانوری که در آزمون بینایی مردود می‌شود. جهان او نرم‌کانون و تقریباً تک‌رنگ است، روشن‌شده برای شب، اما چیزی را در خود می‌گیرد که ما نمی‌توانیم: نور فرابنفش. در طبیعت این می‌تواند نشانه‌های بویاییِ شکارچیان و رقیبان را به تابلوهایی درخشان بدل کند که روی زمین پخش شده‌اند. دورنگ‌بینی سبز + فرابنفش. جزئیات فضایی بسیار ضعیف، اما حساس به الگوهای UV که برای ما نامرئی‌اند.

دورنگ‌بینی سبز + فرابنفش. جزئیات فضایی بسیار ضعیف، اما حساس به الگوهای UV که برای ما نامرئی‌اند. دورنگ‌بین با یک مخروط حساس به UV، بسیار غالب با یاخته‌های استوانه‌ای

چشمانش حدود 1 چرخه در درجه (20/1200) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 280° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 1 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 60 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

شب‌فعال، شبکیه غالب با یاخته‌های استوانه‌ای؛ تقریباً در تاریکی کامل عالی است.

فرابنفش را می‌بیند. تیزبینی بسیار پایین. ساخته‌شده برای شب. نشانه‌های بویایی و ادراری که شکارچیان به‌جا می‌گذارند زیر نور فرابنفش برجسته می‌شوند، پس برای موشی که فرابنفش می‌بیند، قلمروی خطرناک می‌تواند هاله‌ای هشداردهنده داشته باشد که ما درست از کنارش رد می‌شویم.

بینایی موش، حدود ۲۰/۱۲۰۰، کسری ناچیز از ۲۰/۲۰ شماست. اما شبکیه‌اش داستان دیگری است: ساخته‌شده برای نزدیک‌تاریکی‌ای که چشم شما در آن درمی‌ماند، با مخروطی کوتاه‌موج که به فرابنفش می‌رسد، باندی که به‌کلی بر شما بسته است.