گوزن جهان را چگونه می‌بیند؟

در سپیده‌دم و غروب در جنگل، گوزن جهان را در آبی‌های خنک و سبز-زردها می‌خواند، بسیار حساس‌تر از ما به نور کوتاه‌موج. با نداشتن صافی زردرنگ عدسی که چشم انسان را می‌پوشاند، آبی و فرابنفشِ نزدیک را جایی که دید ما محو می‌شود جذب می‌کند. نتیجه برای شکارچیان: نارنجی تندِ ایمنی که برای ما این‌قدر خیره‌کننده است، برای گوزن خاکستری کدر به نظر می‌رسد. آبی و سبزهای مایل به زرد؛ نارنجی فسفری شکار برایش کم‌رمق و خاکستری به نظر می‌رسد. بسیار حساس به موج‌های کوتاه (آبی/UV نزدیک).

آبی و سبزهای مایل به زرد؛ نارنجی فسفری شکار برایش کم‌رمق و خاکستری به نظر می‌رسد. بسیار حساس به موج‌های کوتاه (آبی/UV نزدیک). دورنگ‌بین (۲ نوع مخروط)، بدون فیلتر UV در عدسی

چشمانش حدود 6 چرخه در درجه (20/100) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 310° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 6 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 10 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

گرگ‌ومیش‌فعال؛ تاپتوم لوسیدوم و شبکیه‌ای غنی از یاخته‌های استوانه‌ای در سپیده‌دم و شامگاه برجسته می‌شوند.

نور کوتاه (آبی/UV نزدیک) را با شدت می‌بیند. نارنجی فسفری شکار خاکستری دیده می‌شود. جزئیات ظریف اندک، حساسیت بالا به حرکت. چشمان گوزن چنان به موج‌های کوتاه تنظیم‌اند که یک کاپشن تازه‌شسته، که با روشن‌کننده‌های فرابنفش موجود در بیشتر شوینده‌ها آغشته شده، می‌تواند مانند چراغی برایش بدرخشد، حتی در حالی که الگوی استتارش برای چشمان ما کارش را انجام می‌دهد.

در روز گوزن حدود ۲۰/۱۰۰ را در برابر ۲۰/۲۰ شما تشخیص می‌دهد و دو رنگ می‌بیند به‌جای سه. جایی که پیش می‌افتد دو سر روز است: به فرابنفشی نزدیک دست می‌یابد که شما نمی‌بینید، و چشمان گرگ‌ومیشی‌اش در سپیده‌دم و غروب از چشمان شما پیشی می‌گیرند.