پروانه جهان را چگونه می‌بیند؟

پروانه شاید بیش از تقریباً هر آفریدهٔ زنده‌ای رنگ ببیند. برخی گونه‌ها تا پانزده نوع گیرندهٔ نوری در برابر سه گیرندهٔ ما دارند، پخش‌شده در چشمان مرکبی که از فرابنفش تا قرمز را دربرمی‌گیرند. روی یک گل یا بال یک جفت، الگوهایی برای پروانه شکوفا می‌شوند که به‌کلی از ما پنهان می‌مانند، به‌ویژه در فرابنفش. تفکیک رنگی خارق‌العاده (تا ۱۵ نوع گیرنده)، با الگوهای فرابنفش روی بال‌ها که برای جفت‌جویی به کار می‌روند.

تفکیک رنگی خارق‌العاده (تا ۱۵ نوع گیرنده)، با الگوهای فرابنفش روی بال‌ها که برای جفت‌جویی به کار می‌روند. تا ۱۵ نوع نورگیرنده (مثلاً Graphium)، حساس به UV

چشمانش حدود 1 چرخه در درجه (20/1200 (est.)) را تفکیک می‌کنند، در حالی که انسان به حدود 60 cpd (20/20) می‌رسد. میدان دیدش حدود 344° را دربر می‌گیرد.

چشمانش حدود 1 چرخه در هر درجه را تفکیک می‌کند، در برابر ۶۰ چشم شما؛ پس یک چهره باید حدود 60 برابر نزدیک‌تر باشد تا همان جزئیاتی را ببیند که شما می‌بینید. طرح کلی و حرکت شما را روشن دریافت می‌کند، اما حالت چهره‌تان را نه.

روزفعال.

تا ۱۵ نوع نورگیرنده. نشانه‌های UV روی بال‌ها. میدان دید پانورامیک چشم مرکب. بسیاری بال‌های پروانه الگوهای فرابنفشی حمل می‌کنند که برای چشم انسان نامرئی‌اند، و نر و ماده اغلب در فرابنفش به‌طرز چشمگیری متفاوت به نظر می‌رسند. این‌ها نشانه‌های پنهانی جفت‌جویی‌اند که پروانه در یک نگاه می‌خواند و ما هرگز نمی‌بینیم.

تصویر پروانه درشت است، حدود ۲۰/۱۲۰۰ در برابر ۲۰/۲۰ شما. در مقابل، سامانهٔ رنگی‌اش سامانهٔ شما را کوچک جلوه می‌دهد: تا پانزده نوع گیرنده در برابر سه گیرندهٔ شما، که به فرابنفشی که شما نمی‌بینید می‌رسد.