Jak wiewiórka widzi świat?

Wiewiórka to rzadki gryzoń żyjący za dnia, a jej oczy są do tego dostosowane: bogate w czopki, nastawione na jasny, ruchliwy świat skoków między gałęziami. Wyraźnie widzi błękity i żółcie, ale jest ślepa na czerwień, i niemal całkowicie rezygnuje z widzenia nocnego w zamian za ostrą dzienną czujność wysoko w koronach drzew. Dichromatyzm niebiesko-żółty; nie widzi czerwieni. Dobry kolor dzienny jak na gryzonia.

Dichromatyzm niebiesko-żółty; nie widzi czerwieni. Dobry kolor dzienny jak na gryzonia. Dichromatyczne (2 typy czopków), bogate w czopki (dzienne)

Jego oczy rozróżniają około 4 cykli na stopień (20/300 (est.)), podczas gdy człowiek osiąga około 60 cpd (20/20). Jego pole widzenia obejmuje około 340°.

Jego oczy rozróżniają około 4 cykli na stopień wobec twoich 60, więc twarz musi być mniej więcej 15 razy bliżej, żeby dostrzegł szczegół, który widzisz ty. Twoja sylwetka i ruch docierają wyraźnie; wyraz twarzy już nie.

Słabe: stworzona do światła dziennego, inaczej niż większość gryzoni.

Gryzoń aktywny za dnia. Siatkówka bogata w czopki. Szerokie pole do wykrywania drapieżników. Inaczej niż jej lubiące noc kuzynki myszy, siatkówka wiewiórki jest wypełniona czopkami, a nie pręcikami. To specjalistka od światła dziennego, niemal bezradna w mroku, w którym mysz kwitnie.

Wiewiórka widzi około 20/300 do twojego 20/20 i dwie barwy wobec twoich trzech. W nocy radzi sobie gorzej niż ty, który przynajmniej zachowujesz jakieś widzenie, ale w dzień jej szerokie pole nieustannie czuwa nad jastrzębiami w górze.